CISZY SZEPT


Ciszy szept słyszę,
gdy pozwalam jej wtargnąć
w moje otoczenie.
Wtedy mówić przestaję.
Zaczynam słyszeć
serca bicie
i cichy delikatny dotyk -
ciszy szept;
muśnięcie o policzek.
Jak puchem pisklęcia
o połysk iskry
rzuconej z ogniska.


Ciszy szept,
gdy chce mówić Bóg
do mego serca.
On musi mieć podłoże czyste.

Nieskalane przez krzyk.
Niesplamione przez krew.
Musi mieć czysty tor.
Cichy, prosty i szczery.
Cnotliwy,
jak narodzone niemowlę.


Jak lekki ognik -
by nie zgasł
- wciąż podlewany jest żarem.
By nie zgasł
i nie umarł.
Nie przeszedł w niepamięć.



CISZA


Cisza jest piękna...
W ciszy się spełniam.
W ciszy odnajduję Pana.
W ciszy mogę rozmawiać
na każdy temat.

W ciszy otwieram się
na człowieka.
W ciszy karmię ptaki.
W ciszy zasypiam.

Kto stawia wrzawę i hałas
ponad ciszę, źle robi -
- nigdy nie dozna spokoju.



MOJE MIEJSCE


Tam jest moje miejsce,
gdzie śpiewak samotny usiada.
Tam odnajduję siebie,
gdzie jeszcze słońce swym blaskiem
dociera.

Tam jest mój Świat,
gdzie jeszcze Bóg swym słowem
dobiega.
Tam mogę tworzyć moje wiersze,
gdzie Przyjaźń i oddanie,
to największe z praw.

Choć nie raz potrzebuję tłumów,
aby się wygadać,
albo wchodzę w pełnię promieni,
by rozpalić moje ciało,
to tylko dlatego,
że jestem człowiekiem,
to tylko dlatego,
by nie zostać szaleńcem.

W miejscu,
gdzie praca pozwala
zapomnieć o przeszłości;
w miejscu,
gdzie życie stawia
nowe wyzwania;
w miejscu,
gdzie będę mógł
dawać z siebie wszystko.

...i to mnie zadowoli.